Autobusy napędzane prądem elektryczną zyskują uznanie w wielu metropoliach, gdzie samorządy zmierzają do ulepszenia jakości powietrza. Bryki te nie emitują gazów wydechowych w miejscu użytkowania, dzięki czemu ulice stają się cichsze, a piesi doznają mniejszy dyskomfort związany z wrzawą silników dieslowskich. Kierowcy doceniają gładkość prowadzenia i nieobecność drgań, które współistnieją tradycyjnym mechanizmom.
Ładowanie baterii odbywa się najczęściej w porze nocnej, gdy popyt na energię w sieci elektroenergetycznym jest mniejsze. Niektóre bazy zaopatrzone są w panele słoneczne, które wspomagają czynność uzupełniania zapasu prądu. Pozostałe koncepcje zakładają ładowanie błyskawiczne na przystankach terminalach, gdzie autobus uzupełnia moc w czasie niewielkiego przerwy między kursami.
Cena eksploatacji elektrycznego autobusu bywa mniejszy niż dieslowskiego odpowiednika, ponieważ motor elektryczny ma mniej komponentów mobilnych, które ulegają eksploatacji. Obsługa wspomnianego pojazdu ogranicza się nierzadko do przeglądu systemu hamulcowego, resorowania oraz właściwego napędu. Kierowcy odbywają szkolenia z dziedziny ekonomicznej techniki prowadzenia, aby jak najpełniej spożytkować dystans baterii.
Mimo zalet, wdrożenie taboru elektrycznej potrzebuje nakładów w infrastrukturę ładowania oraz unowocześnienie baz. Aglomeracje etapowo wymieniają przestarzałe bryki na nowsze modele, sprawdzając rozmaite rozwiązania magazynowania mocy. Wprowadzenie napędu elektrycznego komunikacji publicznej pasuje w ogólniejszą koncepcję zrównoważonego rozwoju przestrzeni miejskiej, w której spokój, czyste powietrze i komfort podróżnych idą w parze.